Berichten

, , , , ,

Snapshot Dagboek | Hst 1.1 Contrasten

Snapshot Dagboek | Hst 1.1 Contrasten

Leven in Contrasten. De reden voor het schrijven van dit boek komt voort vanuit een gevoel van diepe onrust in mijzelf. Met vragen als: Waarom overkomt mij dit? Mijn hoofd loopt over met gedachten en gevoelens van onmacht. De behoefte om deze gedachten te delen met mensen om me heen, word steeds sterker…

Waarom | Het uur van de waarheid

Ik loop naar de uitgang van de afdeling en kijk in paniek om me heen. Alle bloed voel ik wegvloeien uit m’n hoofd. Ik wil gillen en schreeuwen maar het blijft bij een gedachte. M’n benen worden slap en ik val naar achteren. De muur achter me vangt me op. Of is het de bodem die onder me openscheurt omdat deze me niet meer kan dragen?

Met m’n rug tegen de muur zittend staar ik voor me uit. Ik hoor niets meer om me heen. Alsof ik weggezogen ben uit het heden. Het is stil en hoor alleen mijn eigen ademhaling. Dan slaat het als een mokerslag bij me in: Ik raak Ad kwijt, alles wat me lief is. Kracht ontbreekt me om controle te krijgen over de gedachten die ontstaan vanuit paniek. Het enige wat me lukt is huilen. Alsof een vloedgolf vanuit m’n tenen door mijn lijf naar boven wordt gestuwd. Overgeleverd aan iets wat niet te stoppen valt.

Dat was toen en nu… Nu wil ik mijn ervaringen delen. Ben ik de enige die zoiets heeft meegemaakt? Nee, dat weet ik zeker. De behoefte om m’n verhaal te vertellen over toen en nu, mijn inzichten delen met anderen, met jou. Misschien kun je er kracht uit putten en steun uithalen. Zodat je weet dat je niet alleen staat.

Wat is de belangrijkste reden voor het schrijven van dit boek

Ervaringen die we opdoen in ons leven hebben een reden. Ze geven ons inzichten via onze levenslessen. Maar ook om deze ervaringen om te zetten in iets praktisch waar je jezelf en de ander mee verder kunt helpen. Daarom is dit dagboek een werkboek geworden. Door het opschrijven van je eigen inzichten en momenten van herkenning, wordt dit jouw eigen dagboek. Die je steunt biedt op momenten van verdriet, maar ook steun biedt aan die ander waar je je verhaal mee deelt.

Een andere reden was het continu voelen van die onrust. Onrust en bang zijn om de controle te verliezen omdat dit boek persoonlijk is. Of misschien zie ik er tegenop om de momenten van verdriet en afscheid zo dichtbij te laten komen. En dat is oké, het voelen en ervaren met wat er is gebeurd.

Het omarmen en delen van een verhaal over 2 personen, ieder met een andere eindbestemming.

Hoe | Het begin

Dit verhaal gaat over 2 personen die zielsveel van elkaar houden en dachten alles onder controle te hebben. Ad en ik zijn bezig met het invullen van onze toekomst, het nieuwe avontuur opzoeken. Ad krijgt de mogelijkheid om met vervroegd pensioen te gaan. Hij wil genieten van alledaagse dingen zoals zijn passie volgen.

Jarenlang brengen we de zomer door in Zell am See, Oostenrijk. We houden allebei van wandelen in de bergen, genieten van de natuur, cultuur opsnuiven en nieuwe vriendschappen aangaan. Langzaam ontstaat het idee om naar het buitenland te verhuizen. Wanneer en hoe weten we niet. Maar als we de kans krijgen, pakken we deze met beiden handen aan.

Vrienden van ons hebben een hotel en appartement in Zell am See. We zijn helemaal verliefd op dat appartement. Het voelt aan als ons thuis, ons stekje. Er ontstaat structuur in onze droom en langzaam aan ook een plan ….

Wat als …

Stel jezelf eens voor. Je zet samen een nieuw plan op en gaan voor een succesvol eindresultaat. Heerlijk toch? Het volle vertrouwen hebben dat het gaat lukken. In dit geval onze geplande verhuizing naar Oostenrijk.

We beginnen met ons stappenplan. Alle plussen en minnen uiteengezet. Ons huis in NL te koop zetten, verzekeringen regelen en alles wat er verder aan te pas komt voor een verhuizing. Ad en ik schelen 13½ jaar in leeftijd. Hij krijgt de kans om met prepensioen te gaan. Zijn passie sporten beoefenen in Oostenrijk is een droom voor Ad die uitkomt. Voor mijzelf zijn er ook mogelijkheden om in het hotel van onze vrienden aan de slag te gaan. Dat is dus geregeld. Daarnaast ons nieuwe huis zoeken en alles wat nodig is om naar het buitenland te verhuizen. Met de hulp van onze vrienden verloop dit voorspoedig. Fantastisch, alles onder controle. Daar houden we van: controle, plannen, zekerheid creëren. Nu weet ik dat niets is wat het lijkt. Schijnveiligheid, schijncontrole.

Toen besefte ik nog niet dat schijnveiligheid en schijncontrole niets te maken heeft met je gezondheid (“Little did I know”). Deze vorm van schijnveiligheid die je toekomst ineens een andere invulling kan gaan geven. Wat gebeurt er met je gestelde doelen, je plannen en de weg richting je doelen. Wat zijn de signalen die op je pad komen maar niet door je opgepikt worden. Verandering van perspectief kan de oplossing zijn om die signalen wél op te pakken. Bewustwording creëren om de dingen zo te zien dat deze je situatie in een breder daglicht doet staan. Helderheid krijgen door de pallet van keuzemogelijkheden die zich voor je ogen ontvouwd.

Wat als | Take Away

Keuzes gemaakt vanuit je hart geven je de ruimte en de tijd om te accepteren wat er is. Je eerste stap naar een nieuwe fase in je leven.

“We zien situaties niet zoals ze zijn. We zien situaties zoals we zijn.”

http://bit.ly/Snapshot-Dagboek-Hoofdstuk-Contrasten

#StoryTelling #KnowThySelfie #Memorie #Manuscript #Mindset #Verbinding #LevenInContrasten

, , , ,

De dag van 70 jaar

De dag van 70 jaar

Memorabele datums en dagen. Vandaag zou je 70 jaar zijn geworden. Hoe zou je er nu uitzien? Wat voor inspirerende dingen zou je nu aan het doen zijn? Want voor jou was het moto: “Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.” Het voelt goed om hier vandaag even bij stil te staan. Stil staan hoe onze klik uitgroeide tot iets dierbaars. Dit omschrijf ik in bijgaand artikel, hoofdstuk 1.3 van mijn boek: “Opnieuw leren leven na verlies.”

Snapshot Dagboek | Hst 1.3 De klik

Waarom | De klik

Samen zijn als één … Elkaar aankijken zonder woorden met een glimlach op ons gezicht het laten zijn wat er is. Dit had ik nog nooit van mijn leven meegemaakt. Het is alsof iemand je diep in je ziel aankijkt. Twee losse puzzelstukjes die als een magneet naar elkaar toegetrokken worden en in elkaar klikken. De verbinding is er, zomaar ineens. Mijn hart bonkt als een bezetene, wat gebeurt hier?

Wat maakt de verbinding tussen verdriet en blijheid

Het gemak van het zijn op basis van vertrouwen. Ons beiden rugzakken zijn gevuld en toch voelen deze niet aan als zwaar gewicht. Afzonderlijk verdriet stroomt naar de beiden kanten. Het mag er zijn en heeft geen verklaring nodig. Ik voel mij dankbaar om zo’n mooie ervaring mee te mogen maken: samen onszelf zijn. Woorden zijn overbodig.

Hoe leer je luisteren zonder een mening te vormen

Samen onszelf zijn … hoe simpel klinkt dit. In de periode dat we collega’s zijn, komt Ad z’n vrouw te overlijden. In de bloei van z’n leven staan waar op dat moment geen plek is voor zo’n groot verlies. Wat kun je als omstander doen? Een luisterend oor aanbieden in deze fase van zijn leven. Het begint als collega op kantoor, later als levenspartner. Luchtig praten zonder al te veel diepgang heeft bij hem de voorkeur. Rouwen is zo’n individueel proces, daar kun je geen vast scenario over schrijven. Hoe verwerk je zo’n groot verlies? Eigenlijk is elke manier goed. Elkaar respecteren en steun bieden, geen mening geven en je eigen emotie eruit houden. Simpel er gewoon ‘zijn’.

Waarom kruisen bepaalde mensen je pad

Waarom kruisen bepaalde mensen je pad? Deze vraag stel ik mij bijna dagelijks. Het opschrijven van iemands levensverhaal is leerzaam. Het geeft mij inzichten over hoe de ander zijn/haar leven beleeft, de bekende ‘rode draad’. En vooral wat kan ik hiervan leren, wat is mijn inzicht. Toeval bestaat voor mij niet. Door dit besef zien hoe speciaal het leven is wat ik gekregen heb. Uniek zijn in je zijn, elk met een uniek verhaal.

Geloof jij in toeval

Ad is voor een reden in mijn leven gekomen. Een mooie periode waarin Ad mij iets unieks heeft geleerd: Authentiek zijn, leren jezelf te zijn, wat er ook gebeurt in je leven. Maar ook de les hoe zet je je verlies om in iets waardevols en unieks.

Ad en ik zijn allebei in de veertig als onze partners komen te overlijden. Ik voel me nog steeds dankbaar dat ik er voor Ad mocht zijn in de laatste periode van zijn leven. Tijdens Ad zijn ziekbed zijn onze gesprekken intens. Ad heeft moeite met de gedachte dat hij er later niet voor mij kan zijn. Dit maakt hem enorm gedreven dat ik belangrijke zaken goed moet regelen. De opluchting op zijn gezicht spreekt boekdelen na de genomen acties. De quote “alsof je leven ervan af hangt” doet hier volledig zijn recht.

Dit is één van de vele belangrijke levenslessen die ik met me meedraag. Door met elkaar over verlies te praten bracht het mij die steun en het vertrouwen waar ik zo wanhopig naar op zoek was. En nu weet ik dat hij er toch wel bij is. Alleen anders, op zijn manier. Steun op een afstand …

Wat als de fysieke herinnering vervaagd

Steun voelen van iemand die er niet meer is, kan dit? Mijn ervaring heeft me geleerd dat ik hiervan overtuigd ben dat dit zo is. Doordat we alles hebben benoemd, bespreekbaar hebben gemaakt, geeft mij zoveel kracht bij de momenten dat ik het even niet ziet zitten. De herinnering van zijn woorden geeft mij de moed en kracht om verder te gaan.

Wat als …

De kracht van woorden. De herinnering van de gesproken woorden. Maar ook de kracht van het samen doen. Door open te staan voor elkaar blijf je groeien. De open verbinding van communicatie waar je altijd steun uit kunt putten. Zelfs als deze persoon niet meer fysiek bij je kunt zijn. Dit is één van de belangrijke reden waarom is dit boek schrijf. Voel dat je altijd die steun hebt. Probeer ervoor open te staan. Het is een keuze die er voor je is om te pakken.

“Together we have the power to be ourselves no matter where we are.”

http://bit.ly/De-Dag-Van-70-Jaar

#StoryTelling #KnowThySelfie #Memorie #DeDagVan70Jaar #Mindset #Verbinding

, , , ,

Manuscript Opnieuw leren leven na verlies

Manuscript – Een volgende spannende fase is aangebroken

Het begint met het uitschrijven van m’n dagboek met als doel dit op een dag te mogen delen met anderen. Het is me nog steeds een raadsel waar ik toen de kracht vandaan haalde om een dagboek bij te houden tijdens de zwaarste periode in mijn leven. Dat ik hierin onbewust gesteund werd is me inmiddels wel duidelijk.

Waarom iets doen wat totaal uit je comfort zone ligt

Waarom is het zo belangrijk om af en toe iets te doen waar je totaal niet enthousiast over bent. Omdat het te veel pijn doet en je dit om die reden probeert te vermijden. En dat is dus precies die reden waarom ik mijn verhaal graag wel met je deelt. Voor mijzelf is dit een ‘Turning Point’, oftewel het omslagpunt geweest om een ander pad in te slaan. Een onbekend en vooral spannend pad.

Het uitpakken van mijn rugzak

Het uitpakken van mijn rugzak was een intensief stukje werk. De inhoud van losse puzzelstukjes uitspreiden op de tafel voor mij. De losse stukjes van mijn levenspuzzel. Waarom is dit nodig, vraag ik me af. Het voelt ongemakkelijk aan, en tegelijkertijd wetende dat dit de enige manier is om de weg vrij te maken die leidt naar geluk en vrijheid. Om te ervaren en te zien waar mijn kwaliteiten liggen.

Hoe ga je dit een plekje geven

De puzzelstukjes zoals eerder benoemd zijn vrij vertaald mijn uitdagingen in het leven. Een voorbeeld is wat het met je doet als je partner wegvalt. Het samen zijn en dingen met elkaar doen transformeert zich in het alleen zijn. Wat doe je dan? Hoe ga je dit een plekje geven?

Geloof in jezelf

Mijn rugzak is inmiddels uitgepakt. Dit heeft vele processen van bewustwording gekost om tot dit besef te komen. Een interne reis op zoek naar de authentieke persoon genaamd Lisette onder begeleiding van diverse mentors. Want je kunt dit niet alleen. En je hoeft dit ook niet alleen te doen. Een eyeopener voor mijzelf, want ja, jezelf kwetsbaar opstellen is toch wel een dingetje.

De samensmelting van de puzzelstukjes

Een mooie levenspuzzel is tot stand gekomen. De losse puzzelstukjes die elk een bewust en duidelijk uniek verhaal bevatten. Een verhaal zonder de emotie te laten overheersen. Want als de emotie de basis wordt van waaruit je je dagelijkse beslissingen neemt, leef je in het verleden. We laten ons dan leiden door onbewust, aangeleerd gedrag uit het verleden. Door daarvan bewust te zijn heeft voor mij geresulteerd in het weten wat m’n belemmerende overtuigingen zijn, hoe deze te doorbreken en waar mijn kracht ligt.

Mijn missie is om ondernemers te ondersteunen bij het structureren van levenslessen vertaald in een krachtig persoonlijk én zakelijk verhaal waarin passie dit verhaal de ‘body’ geeft op basis van talent en skills.

“Trusting your inner voice will lead you to a life full of surprises.”

http://bit.ly/Manuscript-Opnieuw-Leren-Leven-Na-Verlies

#StoryTelling #KnowThySelfie #Memorie #OpnieuwLerenLevenNaVerlies #Mindset #Puzzelstukjes

, , ,

Een stem uit het verleden

EEN STEM UIT HET VERLEDEN

Van tijd tot tijd je spullen thuis door je handen te laten gaan is mentaal een goede oefening. Het creëert innerlijk rust door het zien ontstaan van ruimte, en dit alles door simpelweg te ‘ontspullen’. Niet te veel dingen om je heen te zien staan en zo de uitdaging uit de weg te gaan dat iets misschien ergens anders beter tot z’n recht komt 🙂

Tiny house

Zo ontstond een aantal maanden geleden de gedachte om de spullen die ik nu heb, stuk voor stuk te gaan bekijken en om te zien of ik deze kan missen. Het verbaasde mij dat er veel is dat ik eigenlijk niet nodig heb. Sterker nog, ik word van deze gedachte al ontzettend blij. Dit was voor mij de motivatie om dit ‘ontspullen’ door te zetten. Laat het “Tiny House” concept maar werkelijkheid gaan worden.

Lade voor lade

Zo begon ik lade voor lade, kast voor kast te openen om mijzelf te laten verrassen. Want ik beken eerlijk dat sommige laden in stilte m’n spullen hebben gedragen en gekoesterd om mij te beschermen. Spullen zoals een videocamera.

Deze videocamera heeft al wat jaren achter zich. Filmopnamen die vanuit een onbezorgd verleden zijn gemaakt. Realistisch gezien wist ik dit natuurlijk al. Mijn nogal nieuwsgierige karakter bleef op de achtergrond hier actief mee bezig. Het had geen prioriteit om toch even naar deze beelden te gaan kijken. Niet nodig, waarom zou ik?

Overtuiging

Waarom zou ik naar beelden gaan kijken die bij het verleden horen. Dat is geweest, een inmiddels 10-jarige opgebouwde overtuiging. Nu weet ik dat dit puur was om mijzelf te beschermen, wat natuurlijk oké is. Maar onverwerkt verleden heeft nu wel eenmaal wel de eigenschap om op onverwachte momenten op te duiken. Het doel van het opruimen van m’n spullen zet zich om in het opruimen van emoties gebaseerd uit het verleden.

Cadeau

Spullen hebben de eigenschap om er een emotie aan te koppelen. Logisch toch? Je krijgt iets cadeau van een dierbaar persoon, en voordat je het weet wordt er een emotie aan gekoppeld. En dat is oké. Bij het zien van het item denk je gelijk terug aan dat moment dat je dit cadeau ontving. Je ziet de persoon voor je en voordat je het weet verschijnt er een glimlach op je gezicht. Je verplaatst je binnen no-time terug in dat moment. De emotie van toen staat in je geheugen gegrift. Je bent afgereisd naar je verleden.

De herinnering

Maar wat gebeurt er met je als de herinnering wordt verstoord? Bijvoorbeeld dat deze persoon van wie je het cadeau kreeg ziek wordt en uiteindelijk komt te overlijden? Het cadeau heb je nog steeds thuis staan. Misschien heeft het hierdoor wel een prominente plek in je huis gekregen. Dat het je steun biedt door ernaar te kijken. Of misschien kun je dit cadeau niet meer zien omdat het gewoon te veel verdriet veroorzaakt. Deze herinnering, de videocamera was een cadeau gekregen van mijn man Ad die 10 jaar geleden is overleden aan gevolgen van kanker. Dus deze camera kreeg een mooi plekje ergens achterin een lade waar ik jarenlang niet meer naar heb gekeken. Bij beiden voorbeelden zoals hierboven omschreven gaat het om de emotie en niet het cadeau zelf. Het gaat niet om het specifieke materiaal dat je blij maakt of juist verdrietig. Nee, het maakt zelfs niet uit wat voor type cadeau het is. De emotie is gedurende de tijd zwaarder gaan wegen dan het cadeau zelf.

Karakter

Het gevolg van het voelen van de emotie dat zwaarder weegt dan het cadeau zelf kan een korte stemming zijn waarbij je verdriet of misschien boosheid voelt. Dat is niet erg, het is zelfs helend zolang je hier bewust van bent en er niet in blijft hangen. Blijven hangen in je stemming van verdriet en boosheid, dan gaat zich dit een houding aannemen in je manier hoe je reageert op situaties. Het kan voorbeeld een gevoel van bitterheid geven wat een steeds grotere plek in je leven gaat innemen. Het speelt een actieve rol in je gedrag. Zelfs je lichaamshouding gaat zich aanpassen in hoe je je voelt, wat zich maanden kan voortzetten als je je hier niet bewust van bent. Je bent letterlijk overladen van verdriet en boosheid. Vanuit deze mindset blijven functioneren oftewel in overlevingsstand, dan vindt er een persoonlijkheidswisseling plaats. Je wordt de persoon die een jas draagt wat is opgebouwd uit vezels met een binnenvoering opgevuld met emotionele lading. De jas helpt je om je comfortabel te voelen (blijven zitten in je comfortzone), maar laat geen warmte toe van buitenaf. Je bent geïsoleerd en afgestompt van de werkelijkheid. Het huidige moment is gevuld met gedachten en emoties vanuit het verleden.

Leermoment

Wat is mijn leermoment bij het zien van deze bewegende beelden die meer dan 10 jaar geleden zijn gemaakt. Dat ik zo blij ben dat ik heb besloten om dat ene puzzelstukje toch op te pakken, nieuwsgierig om te zien wat het me nu brengt. Wow, het heeft me een gevoel van blijdschap en innerlijke rust gegeven. Waarom? Voor het eerst in 10 jaar na het overlijden van Ad heb ik zijn stem weer gehoord. En het mooie van dit alles is dat het woorden waren die zo typisch Ad was. Hij genoot altijd van het samen drinken van een bakje koffie en praten over de mooie dingen van het leven. Hij was een echte filosoof. Zijn woorden op de video waren dan ook: “Kom je? Ik heb net koffie ingeschonken.”

Laten we gezellig gaan zitten …

http://bit.ly/Stem-uit-het-verleden

#StoryTelling #KnowThySelfie #Memorie #StemUitHetVerleden

, , ,

Voice Up your Story

My Short Story inspired by Michelle Obama life in Amsterdam

Well-Being is a process of growth on a personal level. An inner journey where you have to face your challenges in life if you want to grow as a person.

This blog is about why it’s important to talk about challenges in life. And more what can a role model give you for support in facing these challenges. A role model who can help you in solving things because they already have been there before.

One of my role models is Michelle Obama. She inspires me through her down to earth attitude. On 17th April 2019, she paid a visit to the Netherlands. A promotion tour of her book ‘Becoming’. For me a beautiful chance to see her performing life. And so I did.

She mentioned something that landed directly in my heart. I quote: “We are all looking to find each other out there. We all find our paths to becoming. The only way to do it is to be vulnerable and share our stories with the world.  We are not that far away from a part as people on this planet. See yourself on a journey.”

Stories

What do a role model and their stories play for a role in our daily life? When you are inspired by a role model, it has a meaning. The development and success of this person. How life challenges are embraced through falling and standing up, again and again.

Our stories contain falling down and standing up. Because of feeling insecure, we attend to hide ourselves to share our stories. The opposite is proving that if we can open up a little bit more and share our stories, our real stories about:

  • Our pain and our cramps
  • Our hopes and our joy
  • The little things that connect us

That what breaks down barriers. People around me are connecting because I told the story. But it is the story that’s the power. But in order to do that we first have to believe that our story has value. And we all, most of us don’t believe that. Most of us think that there is one way to be human. There is one way to be right.

Killing and fighting is one way of acting being right. There is one motion to vote for, one way to love, one way to look. And that’s so far from the truth up how we have been creating. So, we have to feel good about ourselves to tap into our own stories before we can share it.

My mission in life is to support you to Voice up by sharing more stories

We need more stories out there about how to be human. We need to expand the possibility to tell our stories. It doesn’t have to be told through biographies and public speaking. Tell it to your children, your neighbour, your family, your friends.

Be vulnerable, this is how to find your voice, to find strength and how you become you. Being authentic and don’t be afraid to open up. Know how to be brave and be hopeful because we ow it to the next generation.

https://www.lisetteheijboer.com/service/storytelling/

#StoryTelling #KnowThySelfie #YourGardenOfFlow #VoiceUp #Becoming

Evenementen

Niets Gevonden

Uw zoekopdracht leverde helaas geen artikelen op